Demhat Dêrikî
Çend dem û bendemanî û çend salên bi şîngirî
Pêçayî li benda vê şevê mam da ku dilê te di dilê min de
Bibe stêrkeke geş û
Pencereyên bajarê evîna min veke?
Çend hêvî di rawestgeha eşqê de xwe nû kirin
Û çend gor û vejîn di giyana min de pêşbazî kirin
Û çend şev bûn lehî rondik ber bi te ve herikîn da ku tu bibêjê
Ji te HEZDIKIM!..
Erê canê!
Berî dilê te dergehê dilê min veke
Di êvarên êşê de min çîrokên gunehan
Ji bê dengiya xwe re digot.
Hemû zimanê xwînê û reşgirêdanê
Di nava min de xwepêşandana taya zer dikirin.
Şev ew bûn,
Şev ya wan bû,
Ew kiralê şevê bûn…
Berî dilê te dergehê dilê min veke
Di êvarên êşê de min çîrokên gunehan
Ji bê dengiya xwe re digot.
Hemû zimanê xwînê û reşgirêdanê
Di nava min de xwepêşandana taya zer dikirin.
Şev ew bûn,
Şev ya wan bû,
Ew kiralê şevê bûn…
Lê…dema te got şevbaş…
Vedana şewqa te di şanên can de
Darbest, mirî û xwepêşandana êşê
Di ronahiya xwe de radest girt.
Find,
Çira zêdebûn…Qamişlo, Amûdê, Tirbespiyê û Dêrik
Di nava min de xwe bi cilê bûkaniyê xemilandin.
Êdî şev şeva te bû
Tu stêrka şeva min bûyî û
Di nava şeva te de min xwe ji hemû gunehan dişoşt
Û dilê min di ferhenga peyvên te de hênik dibû
Û li paytexta stêrka te
Dibûm MIRÎDÊ ŞEVA TE.
