Xwezî roja ku bêm ba we

Xelîl Sasûnî

Eva salek te dev berda ji van dost û hevala.
     Te koçkir û Te pişt da me, Tû dûr ketyî ji mala.
Tû may bê deng, tek û tenha, ne şand bo me silavek.
     Xuyaye rast Tû dil sar bûy ji dinya pûç û vala.
Ji lewra ku di jînê de… Nexoşî tev Te dîtin.
     Nemaze westa cotyar û derdê şivan û pala.
Deka seyda em paşguhkin: Gilî, gazin ji jînê.

Çiqasî em bibînin zor li ser xaka zemînê.
     Illa rojek emê çin jor… Li ser hewran û bala.
Du,akê dê bikim seyda, û Tû jî bêje: Amîn.
     Nemînî kul di gorê de… Zû bînim bo Te: Ala.
Xwezî roja kû bêm ba we civata Tew Cegerxwîn.
     Cizîrî, Xanî û Namî… Vexun pevre: Peyala.
Li dora me: Perîzade, bi kêf û ken, xelek bin.
     Binoşin mey ji lêvên wan, wekî şîrê helala.
Ji çavên mêşinî ber ew xedeng û tîr û gezman.
     Bibarînin lebaleb me ji goşên wan hîlala.
Ewan pîran, bi hev re dane fitwa: Ku duriste:
     Çi tiştê bête xwestin ew ji wan şox û şepala.
Bila her yek bibî: Meyger, bidin me: Ava kerkûş.
     Bi wan destê sipî nazik, dêmên b,şewq û şemala.
Dîsa:
Xwezî roja ku bêm ba we, civata Tew Cegerxwîn,
Cizîrî, Xanî û Namî… Vexun pevre: Peyala.