JÎNA EMÎNÎ

MIŞ`ELÊ OSMAN

Di navbera xwîna tarî
Li Seqiz
û sirgûniya dirêj
di nexşeya xaçkirî de
Jînaa..xewnên Azidiyê yên nixumandî
Li ser sînor
Şiyarkirin

Li geliyekî tije hestî

Bi kuştina min
goreke şil dikolin
her çiqas sozek
yan jî xewnek hebe
Her û her pelên ziwa
dikevin
Lê pela min
li ser destên te
dikeve
destan bihejînî
da ku pela min
şiyar bibe lêê
Temenê min wekî
dîwarekî hilweşiyayî
wêrankirî
dest bi rêwîtiya dawî kiriye
 Jîna..Dengê dilê te
 giyanê min î birçî dilivîne
 Dengê dilê te
 tariya şevê
 hildiweşîne
 Çiqas jiyan li pêşiya min
 bigirin
 destên min hişk bikin
 Êş û eşqê bi hev re vejînin
 Ez li mirinê napirsim
 Tu bi xwe welatê min î
 Lê dîsa her li dengê dilê te
 Guhdarî dikim
 Çavên te
 Bisk û keziyên te
ji min re stiran in
Ji xelkê re şûr û mertalin
 Axîna xewna beharê
 diherike
 Mîna hûrbaraneke xemgîn
 bi ser min de dibare
 di damarên min de
 Zîz dibe
 çivîkên zozanan direvin
 kulîlkên baxçeyan dibişkivin
 Û dilê min mîna guleke şermok
 rawestiyayî
 bi hêla ewir û xendek
 û çiyayên dûr direve
Direve.