Zordar li ber çavên rojê kor dimînin

Emer  Isma`îl

Zordar te şova me ya bi cotê Kihêlan
 Bi xûn û xuhdana bav û kalan
Tovê xwe lê reşand û bi zordarî we çandin

Û zimanê xwe yê xwar tijî devê me kirin
Û viz navê dayîka xwe dibêjin
Te em kirin mêvanên perîşan
 li ber dergehên malên xwe 
Û ava bîrên me çikandin
 û em ji têhna ziwakirin
Te gulîstanên me wêrankirin
û bi pepikên xwe yên qirêj gul perçiqandin
Te kevokên aştiyê li esmanê welatê me
 çengokirin û kundê kor li şûna bilbilan dixwînin
Te milet gêj û mêjkir ji bo pariya nanê ziwa
 û mirovatî di bin lingên te de dikazînin
Te dergûşên me vale hiştin û tovê jiyanê dibirin
We li her şahiyekî konekê reş vegirtin
û welat tejî dînên bicilkirinJi ber xuya ne kin
Lê hûn nikarin roja azadiyê kor bikin
Hûn nikarin çinarên zozana bêber bihêlin
Hûn nikarin zimanê gelan xwar û vîç bikin
Hûn nikarin bazên li esmana çengo bikin
Lê belê dawiya Dêwên mirovxwer şerê siha xwe dikin
Û li qularê tarî û avrêjan digerin