Berzan Şêxmûs Gotinên pêşyan pendin, ji taqîn û ezmûnên jiyana wan hatine zimên û wan ji nevyên xwe re kirne name ta ji serpêhatiyên wan sûd bigrin .
(şam şekire lê welat şêrîn tire) yek ji metelok û serpêhatyên bav û bapîra ye ta anha me wateya wê nizanî bû , lê di her sê salên dawîyê de em baş têde giheştin .
hatina termê Celal Egîd li bajarê Amûdê ji kampên penaberiyê di van nîrên awarte de nameyek bi wate bû .
Celal ciwanê nozde salî bû, hezkiryê welatê xwe bû, evîndarê xak û zimîna wê bû ,xudan hestekî bilind bû girdayê tar û kolanên Amûda serhildanê bû .
Malbata wî weke hezaran malbat û xêzanên kurdan yên ku ji ber aloziyên abûrî li herêma kurdî pinaber bûn . dema ku malbata wî amadekirna xwe dikirn ji bo barkirinê, Celal nerazîbûna xwe diyar di kir û di got ez ji Amûdê narim dûrî xak û zimîna wê na kevim .
Mixabin Celal neçar ma li dû doza malbatê bi barkirenê , bû mêvanê welatê perîşanîye welatê xurbetê, lê hestê vegerê û hizkirna welat çandî bû di dilê wî de .
Di meha bûrî de Celal bihîst ku mirovin wî ji Amûdê xwe amade dikin ku herin Hewlêr cihê penaberiya wî , bilez doz li wan kir ku dest vala bi ser de neçin doza hizkiriya xwe kir doza bihna wê kir .
Daxwaza wî giheştê, bilez ji dest wan girt, hembêz kir, bêhin kir, bi ser serê xwe dakir .
Xaka Amûdê xaka giranbûha daxwaza Celal bû, li dû dîtinê jêre stira li ser awazên tembûra xwe , lê mixabin hizkiriya wî dilbera wî hest bilind bû weke wî, doza wî kir ji Yezdan û dest vekir li ber erşê wî û xwest ku cihê Celal himbêza wê be .
Yezdan daxwaz wê bich kir û li dû wê bi du rojan Celal di hembêza Şermola de bû , hizkirye bang kir û got….. de lorî kurê min lorî .
cihê te himbêza mine li rex Aras ,Seed,Şêxmûs,Berzan, Nadir û Elêyê mine .
Malbata wî weke hezaran malbat û xêzanên kurdan yên ku ji ber aloziyên abûrî li herêma kurdî pinaber bûn . dema ku malbata wî amadekirna xwe dikirn ji bo barkirinê, Celal nerazîbûna xwe diyar di kir û di got ez ji Amûdê narim dûrî xak û zimîna wê na kevim .
Mixabin Celal neçar ma li dû doza malbatê bi barkirenê , bû mêvanê welatê perîşanîye welatê xurbetê, lê hestê vegerê û hizkirna welat çandî bû di dilê wî de .
Di meha bûrî de Celal bihîst ku mirovin wî ji Amûdê xwe amade dikin ku herin Hewlêr cihê penaberiya wî , bilez doz li wan kir ku dest vala bi ser de neçin doza hizkiriya xwe kir doza bihna wê kir .
Daxwaza wî giheştê, bilez ji dest wan girt, hembêz kir, bêhin kir, bi ser serê xwe dakir .
Xaka Amûdê xaka giranbûha daxwaza Celal bû, li dû dîtinê jêre stira li ser awazên tembûra xwe , lê mixabin hizkiriya wî dilbera wî hest bilind bû weke wî, doza wî kir ji Yezdan û dest vekir li ber erşê wî û xwest ku cihê Celal himbêza wê be .
Yezdan daxwaz wê bich kir û li dû wê bi du rojan Celal di hembêza Şermola de bû , hizkirye bang kir û got….. de lorî kurê min lorî .
cihê te himbêza mine li rex Aras ,Seed,Şêxmûs,Berzan, Nadir û Elêyê mine .
