Mihemed Hemo
Kê ji dil de hezkiribe, êdî bawer nake ku xeraptrîn; jiyana cengêye.
Raste! Şer dikare laşan bêxîne, lê hezkirin jî dikare, rûmetê bêxîne.
Hezkirin di welatê me de wek Çokelatê erzan e: bi kaxetên ciwan tên pêçan, lê zû bi meran de vedidin; li şûna ku merov dilxweş bik, merov dicersîne.
Ger merov bi qurbaniyên evînê hest bibe, hêstirên xwe ji qurbanên qeza û cengan re namînin.
Demekê min kompaniyek li Hewlêrê bi rê ve dibir. Karmendekî me li deriyê min da û got:
Mamoste, keçek Sûrî bi tenê ye, doza kar dike.
Min got:
Başe, ger wisa ye, guneh e, bila kar bike!
Turbîlekê bide dest wê xortê di metbexê de û metbexê bide destê keçikê!
Min jî wisa, bi dilnermî, kompaniyê bi rê ve dibir; ne bi duristî.
Roja din ez çûm kar. Gava ez ketim deriyê bîroya xwe, min dît her tişt pak û li hevhatiye. Ez pêhest bûm ku destekî nû ketîye nivîsgeha min. Min ji karmendekê re got:
Çi bi nivîsgeha min hatî?
Wê bi berkenkî şermokî got:
Ew keça Sûrî ya ku nû ketîye kar, pak kirî.
Hîn em daxfîn. Wê karmenda nû qehwe ji me re anî.
