Ebdilmecît Şêxo
(1)
Di şikefta Duderiya min de , zarokek 40 hezar sal nobetdar bû, gava pêriyên bajarê min rasterast ji wî pirsîn; ma tu, me jî nasdikî ? Hestiyên nobetdar lerizîn, keniyan, dagrîn û gotin : Çiqas Mîtaniyên we sersiyên xwe li min dikirin û ji min hezdikirin ! Lê hûn dikanin ji min re bêjin ; rewşa Nefertîtî çawa ye ?
Du şivan simêlbadayî , pezên xwe li ser sîngê çiyayê Lêlunê de diçêrandin, taveke baranê bi zerp lêkir , şivanan pezên xwe bi lez ajotin nava şikefteke nîzîk, şivanekî di wir de pirtûkek çiriyayî , rizyayî ya Cegerxwîn (Kî me ez) dît. Şivanekî ji yê din pirsî ; çiye ev ? Ewî gote hevalê xwe , pir mixabin ,ez jî mîna pir siyasetmedarên me hîn bi kurdî nizanim bixûnim, lê va ye ez wêneya Cegerxwîn li ser pirtûkê dibînim û herweha jî pir baş tête bîra min , ku beriya 40 salî ,şagirtên dibistana Efrînê cejna Newrozê di vê şikeftê de bi nehînî pîroz dikirin û dilên hevdu bi hêviyên cejnên meziiiin geşşş dikirin .

Şîrove (0)